Penoza-ster Raymond Thiry: 'Het is leuk hoor. Een klootzak spelen'

03 mei 2016 13:22
Zo zien we hem graag, als klootzak. Bijvoorbeeld als Luther, de ijskoude killer met een hart uit de hitserie Penoza. Of als de uitermate hufterige vader van André Hazes in de film Bloed, zweet & tranen. En dat terwijl Raymond Thiry (56) even vriendelijk als onzeker is. “Pas bij mijn tweede Gouden Kalf dacht ik: ik zal wel oké zijn.”
Amsterdam
“Ik heb altijd op hetzelfde adres gewoond, in de Pijp. Ik kijk uit op de lagere school van André Hazes. Toen ik zestien was, ben ik uit huis gegaan. Ik was gestopt met school, woonde een tijdje in kraakpanden, maar rond mijn achttiende had ik dat helemaal gehad. Dus ging ik weer thuis wonen. Ik had daar een kamertje, beneden in het confectie-atelier van mijn ouders. Mijn vader woonde op de eerste verdieping, mijn moeder was al overleden toen ik negen was. Twee jaar later ging mijn vader dood. Ik was twintig en ineens had ik dat hele pand voor mezelf. Een winkelpandje met een tuin op het zuiden, en de verdieping daarboven. Ik betaal nu een huurtje van driehonderd euro. Ik heb alles vernieuwd, maar de voordeur en de brievenbus zijn nog precies hetzelfde. Als jong joch zat ik in dat naaiatelier op m’n knieën voor die brievenbus. Ik hoorde de meisjes werken en loerde naar buiten. Weet je dat ik dat nog weleens doe? Zit ik gewoon op m’n knieën naar buiten te turen, voel ik me weer die kleuter. Leuk. Dat wil ik niet kwijt, ik ben echt bang om te verhuizen. Dan zou ik een emotioneel fundament onder mezelf vandaan slaan.”

Acteren
“Ik had nooit nagedacht over acteren, zelfs nog nooit een theater van binnen gezien. Het was puur toeval. Ik had een uitkering, werkte wat bij in een garage, leefde in een nevel van marihuana en had eigenlijk geen kloot te doen. Een vriendin van mij deed een regieopleiding en moest een voorstelling maken met mensen zonder spelervaring. Ik vond het direct grappig, vooral het proces van met z’n allen iets maken. Dat is het leuke van toneelspelen; het gaat nergens over, als je het niet doet ligt niemand er wakker van, maar je wordt voor elkaar een beetje onmisbaar. En je hebt lol, kunt met elkaar lachen. Op de daadwerkelijke uitvoering, het optreden, zat ik in het begin niet echt te wachten. Mensen beoordelen je toch als je op zo’n podium staat en dat was nou juist hetgeen waaraan ik me altijd wilde onttrekken. Werkstukken, proefwerken, examens, nee, dan haakte ik af. Ik vind het nog steeds geen pretje trouwens, het toneel opgaan.”

Meer lezen?

Bestel The Big Black Book #19 hier.

Liever op je tablet lezen?

De digitale editie van The Big Black Book #19 bestel je hier (geschikt voor iOS en Android).

Tekst Marcel Langedijk Fotografie Pablo Delfos @ Unspoken Styling Caroline Fuchs @ House of Orange
Haar en make-up Sanne Le Gras Bleeker @ Eric Elenbaas Agency
Share |